PPWR เกรดการรีไซเคิล A, B และ C: การเปลี่ยนแปลงในปี 2030 และ 2038 คืออะไร

ทบทวนล่าสุด 23 ตุลาคม 2026 · เขียนโดย HuanCheer New Protection Material, Jiangsu, China

ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2030 หน่วยบรรจุภัณฑ์จะต้องมีเกรดการรีไซเคิล A, B หรือ C จึงจะสามารถวางจำหน่ายในตลาดสหภาพยุโรปได้ ตั้งแต่ปี 2038 จะมีเพียง A และ B เท่านั้น เกรดวัดอะไร สิ่งที่ทำให้การออกแบบตกอันดับ และเหตุใดวัสดุผสมแบบยึดติดจึงเป็นผู้แพ้เชิงโครงสร้าง

มาตราส่วนเกรด

มาตรา 6 ของ PPWR ที่อ่านร่วมกับภาคผนวก II กำหนดเกรดประสิทธิภาพสำหรับแต่ละหน่วยบรรจุภัณฑ์ตามการออกแบบเพื่อการรีไซเคิล (DfR) ซึ่งโดยพื้นฐานแล้วคือสัดส่วนของหน่วยที่สามารถกู้คืนได้จริงโดยระบบการรีไซเคิลที่หน่วยนั้นจะเข้าสู่

การบังคับใช้แบบเป็นขั้นบันได:

• ตั้งแต่วันที่ 12 สิงหาคม 2026 — บรรจุภัณฑ์ที่วางจำหน่ายในตลาดสหภาพยุโรปจะต้องสามารถรีไซเคิลได้ นี่เป็นข้อกำหนดทั่วไปที่ใช้ในปัจจุบัน
• ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2030 — ข้อกำหนดทั่วไปจะกลายเป็นแบบมีเกรด: อย่างน้อยเกรด C ต่ำกว่าเกรด C หน่วยนั้นจะไม่สามารถวางจำหน่ายในตลาดได้เลย
• ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2035 — เกณฑ์ "รีไซเคิลได้ในระดับอุตสาหกรรม" จะถูกเพิ่มเข้ามา: การรีไซเคิลได้ตามทฤษฎีไม่เพียงพออีกต่อไป จะต้องมีการรวบรวมและรีไซเคิลในทางปฏิบัติในระดับอุตสาหกรรม
• ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2038 — เกณฑ์ขั้นต่ำจะเพิ่มขึ้นเป็นเกรด B จะมีเพียง A และ B เท่านั้นที่ยังคงวางจำหน่ายได้

อะไรที่ทำให้เกรดลดลง

DfR ทำงานโดยการลงโทษ: องค์ประกอบที่ขัดขวางการรีไซเคิลจะถูกหักออกจาก 100% ผู้กระทำผิดทั่วไปคือการตัดสินใจทั้งหมดในขั้นตอนการออกแบบและการจัดซื้อ ไม่ใช่ที่โรงงานรีไซเคิล:

• โครงสร้างวัสดุหลายชนิดแบบยึดติด กระดาษเคลือบที่ติดแน่นกับฟิล์มพลาสติกเป็นกรณีศึกษา การแยกเป็นปัญหา และหากไม่สามารถแยกได้ หน่วยทั้งหมดจะถูกลงโทษ
• สีเข้มและสีดำคาร์บอน เครื่องคัดแยกอินฟราเรดใกล้ไม่สามารถตรวจจับคาร์บอนแบล็คได้ ดังนั้นหน่วยจะถูกคัดแยกผิดหรือถูกปฏิเสธโดยไม่คำนึงถึงวัสดุที่ทำขึ้น
• ปลอกหดแบบเต็มพื้นที่ พวกมันขัดขวางการระบุตัวตนและเพิ่มวัสดุที่เครื่องคัดแยกไม่คาดคิด
• กาวที่ไม่ละลายน้ำและชั้นกั้น สิ่งใดก็ตามที่รอดจากการย่อยกระดาษจะกลายเป็นของเสียในกระแสกระดาษ
• สารเคลือบและโลหะที่ไม่สามารถรีไซเคิลได้ ฟิล์มเคลือบโลหะเต็มพื้นที่ดึงดูดค่าปรับการปรับปรุงระบบนิเวศในหลายโครงการระดับชาติแล้ว

เหตุใดโครงสร้างวัสดุเดียวจึงเป็นผู้ชนะเชิงโครงสร้าง

กล่องจดหมายกระดาษรังผึ้งคือกระดาษคราฟท์ที่ด้านนอกและแกนกระดาษคราฟท์ — วัสดุเดียว ไม่มีพันธะกับชั้นที่แตกต่างกัน ไม่ต้องมีขั้นตอนการแยกสำหรับผู้ใช้ปลายทาง ในแง่ของ DfR ถือว่าใกล้เคียงกับกรณีที่ดีที่สุดสำหรับรูปแบบการรองรับแรงกระแทก: ไม่มีอะไรให้หักสำหรับโครงสร้างคอมโพสิตเพราะไม่มีคอมโพสิต

เปรียบเทียบทางเลือกทั่วไป: ถุงกระดาษด้านนอกที่ติดกับฟิล์มฟองอากาศพลาสติก สองวัสดุ ติดกันถาวร ผู้บริโภคต้องแยกก่อนที่กระแสใดๆ จะยอมรับ ในทางปฏิบัติผู้บริโภคส่วนใหญ่ไม่ทำ และหน่วยจะถูกคัดแยกเป็นคอมโพสิตหรือถูกปฏิเสธ ภายใต้ระบบการให้เกรดที่วัดน้ำหนักที่กู้คืนได้ โครงสร้างนั้นจะถูกลงโทษสองครั้ง — ครั้งหนึ่งสำหรับฟิล์มที่ไม่สามารถกู้คืนได้ ครั้งหนึ่งสำหรับกระดาษที่ปนเปื้อน

นี่คือส่วนของ PPWR ที่เป็นประโยชน์อย่างแท้จริงต่อการรองรับแรงกระแทกด้วยกระดาษ และคุ้มค่าที่จะระบุให้ชัดเจนแทนที่จะเป็นคำกล่าวทางการตลาด: ข้อได้เปรียบคือ โครงสร้าง มันมาจากโครงสร้างวัสดุเดียว และมันปรากฏในคณิตศาสตร์ DfR — ไม่ใช่ในใบรับรอง

เกรดก็คือราคา

การปรับปรุงระบบนิเวศเชื่อมโยงค่าธรรมเนียม EPR ที่ผู้ผลิตจ่ายเข้ากับเกรดการรีไซเคิล โครงการระดับชาติหลายแห่งดำเนินการตามค่าธรรมเนียมแบบเป็นแถบตามตรรกะนี้แล้ว และ PPWR ทำให้การปรับปรุงเป็นภาคบังคับและมีเกรดตั้งแต่ปี 2030 ผลกระทบในทางปฏิบัติคือตัวเลือกการรองรับแรงกระแทกสองแบบที่มีราคาต่อหน่วยเท่ากันสามารถมีค่าใช้จ่ายในการปฏิบัติตามข้อกำหนดรายปีที่แตกต่างกันอย่างมาก และความแตกต่างจะตกอยู่กับผู้ที่ลงทะเบียนเป็นผู้ผลิตในแต่ละรัฐสมาชิก

นั่นเป็นเหตุผลในการขอตำแหน่ง DfR เป็นลายลักษณ์อักษรจากซัพพลายเออร์ก่อนที่การให้เกรดปี 2030 จะมีผล — ในขณะที่ยังคงเป็นคำถามเกี่ยวกับข้อกำหนดมากกว่าใบแจ้งหนี้

ข้อควรระวังเกี่ยวกับหลักฐาน

วิธีการประเมินโดยละเอียดสำหรับการออกแบบเพื่อการรีไซเคิลกำลังถูกระบุเพิ่มเติมผ่านกฎหมายมอบอำนาจ โดยมีงานของคณะกรรมาธิการกำหนดไว้ล่วงหน้าวันที่มีผลบังคับใช้ในปี 2030 ซัพพลายเออร์ที่อ้างอิงเกรดที่แน่นอนสำหรับผลิตภัณฑ์เฉพาะในวันนี้ กำลังอ้างอิงการประเมินเบื้องต้น สิ่งที่สามารถระบุได้อย่างมั่นใจในขณะนี้คือตรรกะของวัสดุ — วัสดุเดียวเทียบกับคอมโพสิตแบบยึดติด — เพราะตรรกะนั้นไม่ขึ้นอยู่กับรายละเอียดการให้คะแนนสุดท้าย