PPWR Zware Metalen: De Limiet van 100 mg/kg en Wat te Vragen aan een Leverancier

Laatst beoordeeld op 23 oktober 2026 · Geschreven door HuanCheer New Protection Material, Jiangsu, China

De limiet van 100 mg/kg voor zware metalen is sinds 12 augustus 2026 verplicht voor elk verpakkingsmateriaal. Wat kopers daadwerkelijk van een leverancier moeten vragen — en hoe een nutteloos antwoord eruitziet.

Wat de limiet werkelijk zegt

De limiet is een som, geen vier afzonderlijke limieten. Lood + cadmium + kwik + hexavalent chroom, samen, mogen niet meer bedragen dan 100 mg/kg (0,01% per gewicht) in de verpakking of een van de onderdelen daarvan. Een verpakkingseenheid die 60 mg/kg lood en 55 mg/kg cadmium bevat, is niet conform, ook al overschrijdt geen van beide metalen 100 op zichzelf.

Drie details zijn in de praktijk belangrijk:

• Het is per onderdeel, niet alleen per eenheid. Inkt, coatings, lijmen, sluitingen en etiketten zijn onderdelen. Een conforme kartonnen drager met een niet-conforme opdruk is een niet-conforme eenheid.
• Het verving een lappendeken. Richtlijn 94/62/EG stelde hetzelfde cijfer van 100 mg/kg vast, maar de lidstaten pasten het toe met verschillende afwijkingen en verschillende handhaving. PPWR heeft dit verenigd tot één drempel zonder nationale variatie.
• Er is geen "niet-voedselcontact"-ontheffing. De limiet geldt voor alle verpakkingen, ongeacht of deze voedsel raken. Dit is het deel waar kopers van transportverpakkingen zich in vergissen, omdat de meeste PPWR-commentaren die ze lezen over PFAS voor voedselcontact gaan.

Waar papier staat

Kraftpapier van een maagdelijke of goed gecontroleerde gerecyclede vezel zit meestal ver onder de 100 mg/kg voor alle vier de metalen. Dat is een materiaaleigenschap, geen nalevingspositie, en het onderscheid is belangrijk.

De realistische risicopunten voor een op papier gebaseerd dempingsproduct zijn niet het papier zelf:

Wat u een leverancier moet vragen, in deze volgorde

De meeste kopers vragen "zijn jullie conform?" en accepteren "ja". Dat is geen vraag die een leverancier eerlijk kan beantwoorden voor een onbekend productassortiment, en het levert niets op dat een compliance-team kan archiveren. Deze vier vragen wel:

1. Tegen welke norm is de test uitgevoerd? De opvolger van de 94/62/EG-methode (lijn van EN 13428, of de equivalente nationale methode) op het basismateriaal. Een rapport op basis van een niet-gerelateerde norm zegt niets over artikel 5, lid 4.
2. Wat is getest — basismateriaal of afgewerkte eenheid? Een rapport over 80 gsm kraft zegt niets over dezelfde kraft na bedrukking. Vraag of het geteste monster de opdruk, lijm en coating bevatte, en zo niet, wat daarvoor geldt.
3. Hoe oud is het? Een testrapport is een momentopname van een productieperiode. Vraag naar de datum en naar het interval voor hertesten waar de leverancier mee werkt. Een rapport uit 2019 voor een zending uit 2026 is een gat, geen bewijs.
4. Zijn de onderliggende gegevens beschikbaar, of alleen een certificaat? Een certificaat zonder testgegevens kan niet worden gecontroleerd. Wat u wilt is het laboratoriumrapport — uitgevend laboratorium, methode, monsterbeschrijving, resultaten per element.

Wat het wordt in uw technische dossier

Onder PPWR is het resultaat van zware metalen één input voor de technische documentatie die de EU-conformiteitsverklaring ondersteunt. Het is geen op zichzelf staand certificaat dat u aan een inspecteur kunt laten zien. In een werkbaar dossier staat het naast de materiaalstaat, de beoordeling van de recyclebaarheid en het minimalisatiedossier, en het moet traceerbaar zijn naar een specifieke productomschrijving in plaats van naar "ons papierassortiment".

Praktisch gezien betekent dit dat het nuttigste wat u van een leverancier kunt verkrijgen, geen document met de titel "conformiteitscertificaat" is, maar een testrapport waarvan de monsterbeschrijving overeenkomt met het product dat u koopt.

Timing: waarom dit de moeite waard is om vóór de bestelling te doen, niet erna

Een test op zware metalen is relatief goedkoop en snel in vergelijking met een PFAS-screening. Daarom moet het worden aangevraagd in de monsterfase: het kost bijna niets om ernaar te vragen wanneer u al monsters aanvraagt, en het wordt een lastige, schema-blokkerende aanvraag zodra de goederen onderweg zijn en een douaneautoriteit of een compliance-team van de detailhandel erom vraagt.

De faalmodus is geen afgekeurde zending. Het is het eigen compliance-team van een koper dat weigert de conformiteitsverklaring te ondertekenen omdat één invoerdocument ontbreekt — op dat moment zijn de goederen al in een magazijn in Rotterdam.